دارم حسادت می کنم؟ این را قبلا ندیده بودم. فکر می کردم شاید بشود اسمش را گذاشت حسادت. لازم بود احساس کنم هنوز بوی این چیزها به مشامم می رسد. برخورد استیک های درام و شروع تکان های پیاپی. حرکت آدم ها. آسمان ابری شده. گفتن اینکه خودت را لوس نکن. گردنبندش را درست می بندد تا دیگر خیال نکند ممکن است از دستش بدهد. پوستی تیره و پاها بی همتا در کشیدگی. سینه ها کوچک. درست همانند لب ها. توی ذهنم تصورش می کنم. لباس سفید و ساحل لیسبون. تا همین جا کفایت می کند. بعد پایی را که روی دیگری انداخته بودم روی زمین می گذارم. بی قراری برای ایستادن. برای حسادت در ساعت چهارده و سی و سه دقیقه. بیا! پرواز یک دسته مرغابی. 

Boadicea

حالا او به جای من می‌خواند. ترانه‌ای ایرلندی. حدس می‌زنم او را در برنامه‌ای تلویزیونی دیده باشم. نزدیک سال هزار و نهصد و نود و دو. وقتی هنوز یکسال بیشتر نداشتم. در خوابی عمیق. شنیدن آن صدا. می‌خواستم چیز بیشتری را بفهمم. فهمیدم برای دیدن ابرها لحظه‌ای معطل نخواهم کرد. نورهای آبی درست همان چیزی هستند که قبل‌تر بودند. دارم خودم را با این حرف‌ها سرگرم می‌کنم تا خوابم ببرد. راستش شوخی‌های دیگران حوصله‌ام را سر می‌برد. بیشتر آدم‌ها قبل از این‌که چیزی را خوب بشنوند یا ببینند یا لمس کنند، حرف می‌زنند. چیزهای خودشان را می‌گویند. برای همین دلم برای ترانه‌های ایرلندی تنگ می‌شود. گرمای توی اتاق. خانه‌ی آقای سلیمانی. گریه‌ام می‌گیرد. همین حالا.

چندبار نفس عمیق کشیده ام. سینه ام هنوز سنگینی می کند. ممکن بود برای شبی بارانی همه چیز را از دست بدهم. اگر چیزی وجود داشته باشد. خطرات هستند. همیشه هستند. موجوداتی بی دست و پا با ظاهری سیاه که می توانند هر لحظه ظاهر بشوند و برای تو نقشه ای بکشند. مغزهای کامپیوتری شان تو را به هر نقطه ای وصل می کنند. حالا برگشته ام و نمی توانم دروغ تازه ای بگویم. اینطور تصور کنید که خاموش شده ام. ویروس ها کار خودشان را می کنند. کرم ها. درشت مولکول ها. دارم خفه می شوم. سینه ام سنگینی می کند و راه را گم کرده ام. باورتان می شود حتی نمی توانم برای او چند خط بنویسم و همین ها را توضیح بدهم؟ با این حال این انتظار تا چه حد می تواند کشنده باشد؟ درخت روبرو چندبار تکان خورده و فکر می کنم کار را همین جا به پایان برسانم.