درباره من
همین که آدم دلش می خواهد بنویسد یعنی مرز خودش را مشخص کرده. یعنی جز آن دسته نیست که نمی نویسند. پس می نویسد. و دقیقا فرق آدم هایی که می نویسند و آدم هایی که نمی نویسند اینجا مشخص می شود.
ادامه...
اولین بار نیست که به کلاه ها فکر می کنم. خیلی زود این هم تمام می شود. هی! آنجا را نگاه کن. کلاغ ها همه جا هستند. با انگشتش یک کاج نشانم می دهد. بعد یکی دیگر. آنها هم هستند. بعد شروع به دویدن می کند. در مسیری غیر مستقیم. موهایش را کوتاه کرده. همانقدر که گردنش را بتوانم ببینم. دوست دارم همیشه دویدنش را تماشا کنم. دوست دارم بتوانم گردنش را ببینم. ادای این ها را در می آورد که با تعجب از جلوی مغازه ای رد می شوند. یک نگاه به تابلو یه نگاه به داخل. منظورش را متوجه می شوم. لبخند می زنم. برایش بوسه می فرستم.
از آنجا که او نشسته هیچ چیزی در مورد من جلب توجه نمی کند. دوست دارم همین طور این کتری قل بخورد و من کاری انجام ندهم. خودم را توی کفشم می بینم. پیرهن سفید.
خواستم به او اشاره ای کوتاه کرده باشم. دیدم دور چشم ها کمی کبودی دارد. فکر کردم شاید از بیداری. این را در خودم هم احساس می کنم. با این تفاوت که من صورتم را اصلاح کرده ام و برای قراری خانوادگی مهیا شده ام.
اما چه چیزی این معادله را بهم می زند؟ دوباره همان موقعیت گذشته. از من می خواهد نام آهنگی را که می شنویم به او بگویم. می گویم یک بالون را تصور کنید. گیر کرده میان هوایی گرم. چیزی بیشتر از گرم. داغ تصورش کنید.
می زند زیر خنده اما خنده ای در کار نیست. همان چهره. با این تفاوت که سر را بالا آورده و دست ها در جیب فرو رفته اند.
امروز اول فروردین. این را می گویم چون چیزی واضح تر از این وجود ندارد. هوا ابری و دمای هوا پانزده درجه. روزی نسبتا سرد. که گهگاه انتظار باران می رود. به عشق ها فکر می کنم. به پیاده روهای خیس و کافه هایی با نور زرد. گاها تاریک.
موسیقیِ این جا شبیه همین پیرمرد که گذشت. تکیه بر عصا. سینه ها به سمت عقب. کمر به سمت جلو. پاها با زاویه ای تنگ رو به جلو.
روزهای سخت کوش. ابرهای بازیگوش.
حالا شما از من چیزی بخواهید.